…อันเขาว่าสรรพคุณใบบัวบก
แก้ฟกช้ำในนอกกายดีสุดเอ๋ย
แต่ตัวฉันที่ฟกช้ำจากทรามเชย
เปล่ากายเลยแต่เป็นใจที่แหลกลาน
แล้วกี่ใบบัวบกจะแก้ได้
ใส่ตะไคร้ต้มยำแกงเป็นอาหาร
ยังไม่พอกับอกนี้ที่พิการ
เพราะเกินทานแรงช้ำจนหักไป
…อกมันหักดังเป๊าะสุดจะเจ็บ
เกินจะเก็บทนอดกลั้นไว้ไหว
แต่ตัวฉันมีสิทธิ์ทำอะไร
ไม่มีเลยหัวใจรอขึ้นเมรุ
รอวันเผาหัวใจที่ตายแล้ว
เสียงเจื้อยแจ้วหน้าโลงศพตอนโดนเข็น
รอเวลาเผาหัวใจที่ชาเย็น
ดั่งว่าเป็นผีตายซากมาแสนนาน
…ดวงใจนี้เคยมีรักเคยมีสุข
เคยมีทุกข์สลับช่วงเวลาหวาน
เคยมีรักดั่งเรื่องรักในนิทาน
อันตรธานหายไปชั่วพริบตา
เจ็บแสนเจ็บโอ้ใจในอกฉัน
กี่คืนวันต้องทนกลั้นไม่โหยหา
เธอจากไปไกลแล้วลับตา
ไกลเกินพาใจโทรมๆเดินตามไป
…รอเวลาผันเปลี่ยนใจลืมโศก
พ้นจากโลกสิ้นไปคงลืมได้
เจ็บแล้วจำฝังไว้ในหัวใจ
เกิดชาติใดอย่าต้องรักใครอีกเลย…
