…อกมันหักดังเป๊าะสุดจะเจ็บ
เกินจะเก็บทนอดกลั้นไว้ไหว
แต่ตัวฉันมีสิทธิ์ทำอะไร
ไม่มีเลยหัวใจรอขึ้นเมรุ
รอวันเผาหัวใจที่ตายแล้ว
เสียงเจื้อยแจ้วหน้าโลงศพตอนโดนเข็น
รอเวลาเผาหัวใจที่ชาเย็น
ดั่งว่าเป็นผีตายซากมาแสนนาน

…ดวงใจนี้เคยมีรักเคยมีสุข
เคยมีทุกข์สลับช่วงเวลาหวาน
เคยมีรักดั่งเรื่องรักในนิทาน
อันตรธานหายไปชั่วพริบตา
เจ็บแสนเจ็บโอ้ใจในอกฉัน
กี่คืนวันต้องทนกลั้นไม่โหยหา
เธอจากไปไกลแล้วลับตา
ไกลเกินพาใจโทรมๆเดินตามไป

…รอเวลาผันเปลี่ยนใจลืมโศก
พ้นจากโลกสิ้นไปคงลืมได้
เจ็บแล้วจำฝังไว้ในหัวใจ
เกิดชาติใดอย่าต้องรักใครอีกเลย…

เมื่อการเดินทางมาถึงจุดๆหนึ่ง เริ่มมีประสบการณ์จากการซ้อมและเล่นตามงานเล็กๆต่างๆ จึงมองหาบททดสอบที่ยากขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง เพื่อเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์และเรียนรู้ เมื่อดนตรีคือการเรียนรู้ที่ต้องวัดผล ผมและวงตัดสินใจประกวดวงดนตรีระดับมัธยมของคลื่นวิทยุ hot wave 91.5fm ครั้งที่ 11 ในปี พ.ศ.2549  ซึ่งหากจะกล่าวถึงความยิ่งใหญ่ของเวทีนี้ ไม่มีวัยรุ่นมัธยมไทยคนไหนไม่รู้จักแน่นอน ซึ่งสิ่งการันตีคุณภาพคือ วงดนตรีแนวหน้าในเมืองไทยหลายวงที่ได้แจ้งเกิดจากเวทีนี้นั่นเอง

การเข้าร่วมการประกวดในครั้งนี้ ได้สร้างทีมขึ้นมาเพื่อการประกวดโดยเฉพาะใช้ชื่อวงว่า Princess จาก รร.วัดรางบัว มีสมาชิก 5 คน เมื่อทำการซ้อมจึงได้เดโมเป็นจำนวน 3 เพลงคือ 1.ขอบคุณที่รักกัน เป็นเพลงแบบเล่นให้เหมือนต้นฉบับ , 2.อยากให้อยู่ด้วยไหม เพลงนี้นำมาแปลงโดยใส่ดนตรีของเราเองและ 3.นางฟ้าคนเดิม ใช้ทำนองเพลงเดิมแต่ทำการเปลี่ยนเนื้อให้เกี่ยวกับคลื่นวิทยุนี้ การทำเดโมครั้งนี้ใช้เวลาสองวันรวมค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นสองพันบาทกว่า แล้วจึงนำเดโมไปส่งที่ตึกแกรมมี่ แล้วผลประกาศที่ออกมาในวันที่ 15 มิถุนายน 2549 Princess ติดหนึ่งใน 30 วง หลังจากที่รอลุ้นด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก พวกเราจึงลุยกันต่ออีกครั้ง

เมื่ออาทิตย์ก่อนการแข่งขันรอบรองชนะเลิศเพื่อคัดเลือกให้เหลือ 10 วงสุดท้าย ทุกวงจึงต้องไปที่ตึกแกรมมี่ เพื่อไปประชุมกันทั้ง 30 วง กับดีเจ คลื่น Hot Wave เพื่อรับรู้กติกา การเซ็ตเครื่องดนตรี ซึ่งก็ผ่านไปเรียบร้อย..จึงกลับเตรียมตัวซุ่มซ้อมกันเต็มที่ นำบัตรที่ได้มาไปแจกจ่ายอาจารย์และเพื่อนๆ ในโรงเรียน พอถึงวันก่อนการประกวดเป็นวันเสาร์ที่ 24 มิถุนายน 2549  ในวันนั้นเพื่อนๆก็ช่วยกันทำอุปกรณ์ไปเชียร์กันเต็มที่ ความตื่นเต้นเริ่มต้น เมื่อวันประกวดมาถึง เช้าวันนั้นรีบเร่งตื่นกันแต่เช้าตรู่ไปรวมตัวกันที่โรงเรียน จากนั้นเราก็เติมพลังกันก่อนด้วยข้าวหมูแดงคนละกล่องเรียบร้อย เราไม่รอช้าออกเดินทางกันเลย เมื่อไปถึงที่หมาย ณ ลานกิจกรรมสยามดิสคัฟเวอรี่ พี่ทีมงานพาพวกเราขึ้นไปเก็บตัวเป็นช่วงเวลาแห่งการรอคอย เมื่อเสียงซาวด์เช็คในรอบบ่ายเริ่มขึ้น เราได้เล่นเป็นวงแรกจึงได้ลงไปเตรียมตัวแล้วก็เล่นกันเลย

การประกาศผลในวันที่ 26 มิถุนายน 2549 ความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นอีกครั้ง การรอคอยที่เต็มไปด้วยความหวังเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เช้า การประกาศผลเริ่มประกาศออกมาทางวิทยุทีละวง ที่สำคัญคือ ชั่วโมงละวง !! การประกาศดำเนินไปเรื่อยๆ จนเที่ยงวันผลที่ผลประกาศยังไม่มีวง Princess รอลุ้นต่อไปเรื่อยๆ คอยจนพระอาทิตย์ตกดินก็ยังไม่ถึงเวลาของพวกเรา จนท้ายที่สุดน้ำตาของสมาชิก Princess ที่เริ่มไหลเมื่อประกาศวงสุดท้าย วงที่ 11 นั้นไม่ใช่ Princess.. แม้การวัดผลทางดนตรีครั้งนี้ผมและวงจะสอบตก และกับบททดสอบนี้แม้จะไม่มีโอกาสแก้ตัว แต่ก็ยังคงไม่เลิกและเล่นดนตรีต่อไปและพยายามฝึกซ้อมยิ่งขึ้นไปอีก

วันนี้เป็นวันทำบุญขึ้นบ้านใหม่ของน้าเจี๊ยบ และเราถูกเชิญให้ไปเล่นดนตรี ซึ่งถือว่าเป็นเกียรติมากสำหรับการขึ้นบ้านใหม่ ซึ่งคงมีแค่ครั้งเดียวสำหรับครอบครัวหนึ่ง บ้านหลังนี้น้าเจี๊ยบเป็นคนออกแบบเอง ซึ่งผมเคยเห็นโครงการนี้มาเกือบสิบปี และตอนนี้ก็ถือว่าทุกอย่างลงตัวถึงเวลาสร้างความฝันขึ้นมาซักที แต่สำหรับพวกเราทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว…

ประมาณหนึ่งปีที่แล้ว…

ย่านฝั่งธนแตกต่างจากเมืองกรุงเทพศรีวิไล ที่นี่เรายังคงมีที่ให้เดิน มีอากาศบริสุทธ์ให้หายใจ และยังคงมีสวนสีเขียวให้เห็นอยู่ จากบริเวณที่ไม่ไกล จากถนนเส้นเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีรถแล่นผ่าน ที่ซึ่งเป็นที่เริ่มต้น…

ริมคลองเล็กๆ โครงสร้างบ้านได้เริ่มขึ้นจากแบบแปลนที่วางไว้อย่างดี ช่างหลายคนที่กำลังขมักเขม้นทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มกำลัง หันหลังสู้ฟ้าทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มวางเสาเข็ม เสียงขุดเจาะ เสียงตอกตะปู เสียงใบเลื่อยที่เสียดสีผ่านไม้ไปมา สารพัดเสียงที่จะเกิดขึ้นในการสร้างบ้านครั้งนี้ ที่ดังกึกก้องไปทั่วหมู่บ้าน และมีอีกเสียงเล็กๆ ที่เกิดขึ้นคือพวกเรา Desire ที่เริ่มวางแผนงานดนตรี การประชุมเพื่อกำหนดทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อจะใช้ในการแสดงครั้งนี้

ระหว่างที่เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า ตัวบ้านเริ่มขึ้นมาเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง จากเสาเข็มเป็นคาน จากคานเป็นพื้นชั้นที่หนึ่งชั่นที่สองทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น

แต่เสียงจากวงดนตรีเล็กๆ ก็เริ่มระส่ำระสายจากประสบการณ์อันน้อยนิด และความที่ยังไม่เป็นมืออาชีพ การซ้อมที่ผ่านมาหลายเดือนทำให้ชะล่าใจ ปัญหาที่สะสมมา ความไม่คาดฝันก็เริ่มเผย ให้เห็นสิ่งที่เราต้องเผชิญหน้าและต้องแก้ไขมัน

“ดนตรี คือเสียงของตัวโน็ตทั้งสิบสองตัว ที่ถูกเรียงร้อยให้เกิดเป็นความไพเราะ เข้าถึงจิตใจของผู้ฟัง ความยากของศิลปินคือ การถ่ายทอดอย่างไรให้ทั้งเขาและเราเข้าใจเหมือนๆกัน ” คำกล่าวของผมคือข้อสรุป แต่ทฤษฎีจะนำมาใช้ให้เกิดผลลัพธ์ก็ต้องปฏิบัติให้ถูกต้อง ปัญหาเล็กๆที่เกิดขึ้น สะสมจนกลายเป็นดินพอกหางหมู ต้องสะสางให้เสร็จสิ้น เวลาที่ต้องทำอะไรซ้ำๆเหมือนเดิมทุกๆวัน มันทำให้ไฟในตัวเริ่มหมดลงและปัญหานี้ก็เกิดขึ้น นักดนตรีบางคนเริ่มไม่อยากมา เพลงที่กำหนดไว้นั้นเพียงน้อยนิด แต่ก็ยังไม่สามารถเล่นร้องได้แม้เวลาผ่านไปนานเพียงใด

“แม้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ที่ให้มาเพื่อดนตรี แต่ดนตรีก็ยังคงเป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนอยู่เสมอ” นั่นคือความจริง พรสวรรค์คือสิ่งวิเศษที่เราควรนำมันมาขัดเกลาให้ดีเยี่ยม “บ้านหนึ่งหลัง แม้แบบที่ร่างไว้จะสวยงามเพียงใด แต่ก็คงไม่สามารถสร้างให้เสร็จได้ด้วยคนเพียงดนเดียว และแม้จะมีคนเยอะซักเพียงใด แต่หากไร้ซึ่งฝีมือแล้วบ้านหลังนั้นจะสวยงามดั่งที่ร่างไว้ได้หรือ“

เวลาผ่านไปกระทั่งถึงเดือนสุดท้าย บ้านได้สร้างเสร็จแล้ว สนามหญ้าสีเขียว มีสวนหย่อมและโต๊ะนั่งเล่นอยู่ริมน้ำ หน้าบ้านที่หันไปทางทิศเหนือมองออกไปทุ่งหญ้ากว้างๆ เป็นบ้านที่วิเศษทีเดียว

บ้านสามชั้นตัวบ้านสีเหลือง ซึ่งเลือกสีสำหรับถวายพระพรในหลวงในปีอันมงคลยิ่ง บ้านตั้งสูงตระหง่าน มองจากหน้าต่างชั้นสามซึ่งเป็นห้องใต้หลังคา ได้เห็นวิวทิวทัศน์กว้างไกล ความสวยงามของย่านฝั่งธน ในบริเวณที่ยังไม่มีตึกสูงทำลายบรรยากาศชานเมือง ยังคงเป็นที่ๆน่าอยู่จริงๆ

แต่ช่วงเวลานี้กลับเป็นช่วงเวลาหนักสำหรับพวกเรา ปัญหาซึ่งยังแก้ไขไม่เสร็จ และยังคงมีปัญหาใหม่กระหน่ำซ้ำมาเรื่อยๆ ถึงเวลาที่เราต้องนั่งแก้ปัญหาและวางแผนกันใหม่ทั้งหมด ในคืนหนึ่งหลังเลิกซ้อม เราต้องนั่งวางสคริปต์กันใหม่ทั้งหมดถึงตีสี่ พร้อมทั้งบทพูดที่เตรียมไว้สำหรับนักร้องของเรา เป็นคืนที่หนักที่สุดของคน 4 คนที่พร้อมสละเวลาให้กัน

เมื่อถึงสองสัปดาห์สุดท้าย ข่าวร้ายก็ได้เข้ามาอีกครั้งคือเราต้องขาดนักร้องหญิงไป ด้วยเหตุผลที่ไม่สมควรเลย ซึ่งหากเป็นธุรกิจใหญ่คงต้องฟ้องร้องกันถึงขั้นล้มละลายเลยทีเดียว นักร้องหญิงคนนี้มีฝือมาก ถือได้ว่าดีที่สุดที่จะเล่นให้กับเรา แต่แม้มีฝีมือมากซักเพียงใด แต่การไม่รู้จักรับผิดชอบ จะทำให้เค้าไม่มีวันประสบความเร็จในอาชีพนี้ได้เลย แต่ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามกว่าเสมอพวกเราหานักร้องหญิงได้ใหม่ และดำเนินการซ้อมต่อไป แม้กระท่อนกระแท่นบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่เป็นปัญหา

แล้ววันชี้ชะตาก็มาถึง….

ณ บ้านของผมที่ซึ่งเป็นสถานที่นัดหมาย นักดนตรีที่ทยอยมาทีละคน กว่าจะครบก็ต้องคอยกันร่วมสองชั่วโมงเศษ เพราะอุปสรรคจากฟากฟ้า ฝนที่กระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้การเดินทางจากแต่ละที่ของทุกคนเป็นไปอย่างยากลำบาก

ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนกระทั่งเก้าโมงที่รอคอย ฝนเริ่มซาและหยุดลงแต่เรายังขาดมือกีต้าร์ของวง ไม่สามารถรออีกต่อไปได้เพราะจะไม่ทันเวลา ใกล้เวลางานเริ่มมากแล้ว

สมาชิกในวงเริ่มทยอยขนเครื่องดนตรี เดินทางไปยังเวที่ที่เตรียมเครื่องเสียง ไว้พร้อมแล้ว ครึ่งชั่งโมงผ่านไปมือกีต้าร์ของเราก็มาถึง

ไม่มีเวลาให้ซาวด์เช็ค เมื่อเสียงพระสวดดังขึ้นพีธีเริ่มขึ้นแล้ว เวลาของพวกเราใกล้มาถึง วันชี้ชะตานี้ ช่วงเวลาที่รอคอยกับการเตรียมตัวมานับปีใกล้เริ่มขึ้น

เมื่อพระคุณเจ้าฉันภัตราหาเพลเรียบร้อย ถึงเวลาของพวกเราแล้ว มือของสมาชิกแต่ละคนวางประสานกันหน้าเวที พร้อมรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียว “ไม่ว่าทุกคนจะเป็นใครเมื่อขึ้นไปอยู่บนเวทีแล้ว เราคือ Desire“

แล้ว 4 ชั่วโมงต่อจากนี้คืองานแสดงที่ดีที่สุดของพวกเรา มันคือความประทับใจที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดไว้ ณ ที่แห่งนี้ได้ ความทรงจำ..มันคงตราตรึงอยู่ตรงนั้น สำหรับพวกเราทุกคนและผู้ที่เฝ้าชมพวกเราอยู่ ณ ที่แห่งนั้น…

เราทุกคนต่างเคยเป็นทารก เมื่อแรกเกิดนั้นเราเปรียบเสมือนผ้าขาวอันบริสุทธ์ ปราศจากสิ่งสกปรกมัวหมองใดๆ จนเมื่อเริ่มโตขึ้น สิ่งต่างๆรอบตัวนั้นเอง ที่เต็มไปด้วยสีสันมากมาย พร้อมจะย้อมผ้าขาวนี้

แต่ผ้าขาวที่บริสุทธ์นี้จะเปลี่ยนเป็นผ้าที่มีสีสันสวยงาม หรือผ้าที่หม่นหมอง ทารกเติบโตขึ้น เริ่มเรียนรู้สิ่งต่างๆ สีที่แต่งแต้มเติมแต่งทำเราทุกคนให้โตขึ้น จุดนี้เองที่เปลี่ยนเรา ที่กำหนดเราให้ต้องเลือกกำหนดเราให้ต้องเป็น บางครั้งเราอาจไม่รู้ตัว นั่นคือคนดี หรือ คนเลว

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันเชื่อ และยังคงยึดมั่นเสมอมาว่าคนทุกคนเกิดมาเพื่อเป็นคนดี หากแต่โลกนี้มีสีสันมากมาย และฉันก็ยังเชื่ออีกว่า คนทุกคนสามารถเป็นคนดีได้

ดังนั้น ไม่ว่าโลกนี้จะมีสีสันมากเพียงใด รอบกายเราจะเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก ชั่วร้าย หรือสีที่จะทำให้ผ้าขาวนี้ขุ่นมัวเพียงใดก็ตาม แต่เราสามารถที่จะเลือก สามารถที่จะออกห่างจากสิ่งเหล่านั้น หรือแม้บางครั้งที่เราเปรอะเปื้อนจากสิ่งสกปรกเหล่านั้นไปบ้าง แต่หากเรายืนยันและเชื่อมั่นว่าจะเป็นดนดี ขอเพียงให้เราทำดี สุดท้ายจากความเชื่อของฉันนี้ คนทุกคนก็จะเป็นคนดี…

ความเชื่อของฉัน ผ้าขาวที่แต้มสี

เริ่มต้นการสัมมนาวันนี้ในบรรยากาศที่จอแจ ในห้องสัมมนาที่เต็มไปด้วยนักศึกษาที่จับจองที่นั่ง และได้รับแจกเอกสารเรียบร้อยแล้ว เมื่อท่านคณบดีกล่าวเปิดงานเรียบร้อย การบรรยายก็เริ่มขึ้น “ฉลาดออม” เป็นหัวข้อแรก บรรยายโดย ดร.พิจิตร เอี่ยมโสภณา และเนื้อหามาจาก “ออมก่อน รวยกว่า” ของ นวพร เรืองสกุล

“สมการเงินออม”
เมื่อเราทำงานเราก็จะได้รับผมตอบแทนในรูปของตัวเงิน เงินที่เราได้รับมานี้ก็จะนำมาใช้จ่ายส่วนที่เหลือก็จะเก็บออม เกิดเป็นสมการ รายได้ – ค่าใช้จ่าย = เงินออม
แต่เราก็จะใช้กันจนหมดไม่เหลือออม ดังนั้น เมื่อเราได้รับรายได้มาจึงต้องเก็บออมไว้ส่วนหนึ่งก่อนนำมาใช้ จึงได้สมการใหม่เป็น  รายได้ – เงินออม = รายจ่าย
จะเห็นว่าหากเราเพิ่มรายได้ และลดค่าใช้จ่ายลง เราก็จะมีเงินออมเพิ่มขึ้น

เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้า ในโลกปัจจุบันที่ไม่เคยหยุดนิ่ง วันนี้พลังงานทดแทนได้ถูกนำมาทดลองใช้ในเครื่องบินแล้ว เมื่อวันที่ 30 มกราคม 2552 บนเครื่องบินโบอิ้ง 747-300 ของบริษัทเจแปนแอร์ไลน์ ประเทศญี่ปุ่น ตามรายงานข่าวว่า ใช้พลังงานทดแทน bio-fuel ซึ่งเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม พัฒนาให้ใช้กับเครื่องจัมโบ้เจ็ต 4 เครื่องยนต์ ลดปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปล่อยออกมาทำให้ไม่ทำลายชั้นบรรยากาศ ทำให้โลกไม่ร้อนขึ้นอีกด้วย

สุดท้ายถึงแม้ว่าพลังงานทดแทนนี้จะมีความสะอาดและดีต่อสิ่งแวดล้อม แต่ถ้ามีราคาแพงบริษัทต่างๆคงไม่เลือกใช้ให้ต้นทุนสูงขึ้น โจทย์สุดท้ายที่ต้องตอบก็คือ จะทำอย่างไรให้พลังงานทดแทนมีราคาถูกกว่าพลังงานน้ำมันที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน